ذهنیات من

به نظر من "هنجارشکنی" یکی از ضروریات جامعه ست (حداقل جامعه ی ما). در هر شکل و هر شدتی هم که باشه باز هم اتفاق مهم و خوبیه.

جامعه ی ما یک سیستم بسته ست. فقط خودمون رو می بینیم و می شنویم. و همه مون هم شبیه هم هستیم. یا حداقل میشه همه ی سلیقه های موجود در جامعه رو در یک مجموعه ی شمارای خیلی کوچک جمع کرد. این که این سلیقه ها بهترین هستند یا نه تنها در صورتی برای افراد مشخص میشه که امکان دیدن سلیقه های مردم دیگه ی دنیا رو هم داشته باشند. این سلیقه ها رو امتحان کنند و اگر خوششون اومد، تکرارش کنند. که البته به همون دلیل بسته بودن جامعه، خیلی عملی نیست.

تو سیستمی که تنها راه ممکن، تکرار خودشه، هنجارشکنی دقیقن همین کار رو می کنه: معرفی یک خصوصیت جدید و عرضه ی اون به افراد جامعه برای امتحان کردن. مطمئنن اشتباه هم پیش خواهد اومد. ولی اگر از این اشتباه ها نترسیم، احتمالن در دراز مدت نتیجه های بهتر و مهم تری می بینیم. شاید چیزی شبیه "جهش" که تکامل بدون اون ممکن نیست.

زیرنویس:

هنجارشکنی نفی تفکر خاصی نیست. شاید مبارزه با ریشه گرفتن و مقدس شدن یک تفکر خاصه. همون قدر که قمرالملوک وزیری به خاطر برداشتن حجابش در یک دوره و شرایط خاص برای من قابل احترام و ستایشه، حجاب گذاشتن دخترهای ترک در دانشگاه های ترکیه هم قابل تقدیره.

این روزها حالم اصلن خوب نیست. البته روزها که نه. شب ها. تقریبن هر نصف شب با صدای فریاد خودم از خواب می پرم و دیگه هم نمی تونم بخوابم...

اول ها که اومده بودم آمریکا هم همین طور بودم. مدام کابوس مشابهی می دیدم. ولی می فهمیدم که چرا این قدر درونم آشفته ست. به هر حال دوری و محیط جدید و فشارهای تلنبار شده از سال سختی که گذرونده بودم. اما حالا...

دیشب تو خواب گریه هم کرده بودم...

هیچ عذابی الیم تر از خوندن مقاله ای که توسط یک ریاضی دان نوشته شده نیست. کل مقاله 10 صفحه باشه٬ 9 صفحه ی اول اثبات لم و تعریف های غیرملموسه. رفرنس ها هم به هر حال حداقل یه نصف صفحه ای جا می گیرند!

نماز جمعه ی این هفته، اتفاق متفاوتی بود. در موردش مطالب جالب زیادی خونده م و به میزان قابل توجهی امیدوارتر شده م.

نکته ی خاصی که در مورد این نماز جمعه ی تاریخی به نظرم اومد، "هنجارشکنی دینی" جوون ها بود. دیدن نماز جمعه با آستین های کوتاه و صف های مخلوط دختر و پسر، اتفاق نادریه که باید قدرشو بدونیم. شاید برای اولین باره که این قدر آشکار جزئیات پرطمطراقی که به یک آیین دینی انحصاری منجر شده، به استهزا گرفته شد.

من امیدوارترم...

این هم آهنگ امروز.

آن چه به ديد می آيد و
آن چه به ديده می گذرد.
آن جا که سپاهيان
مشق قتال می کنند
گستره ی چمنی می تواند باشد،
و کودکان
رنگين کمانی
رقصنده و
پُرفرياد.

اما آن
که در برابر فرمان واپسين
لب خند می گشايد،
تنها
می تواند
لب خندی باشد
در برابر "آتش!"

-شاملو-

تاریخ میگه که حتی خود امامان شیعه حکومت اسلامی تشکیل نداده ند.

سخنان پر مغز دیشب "رئیس جومپور" شما رو یاد نطق تلوزیونی کدام شخصیت حکومتی در سال 57 میندازه؟

اون قدر گفتن ا.ن. که مگس هم باورش شد!

من عشق ام را در سال ِ بد يافتم

من اميدم را در ياس يافتم

مهتاب ام را در شب

عشق ام را در سال بد يافتم

گُر گرفتم.

-شاملو-

این هم آهنگ امشب.

خنده م می گیره وقتی می خونم که وکیل مصری از احمدی نژاد به خاطر توهین به "صحابه ی پیامبر" شکایت کرده! خنده م می گیره که داریم تو دنیایی زندگی می کنیم که روابطمون، سیاستمون، دوستی هامون و جنگ هامون بر اساس استخوان های هزار و پونصد ساله شکل گرفته...

مساله ی طلحه و زبیر و علی و حتی خود محمد نیست. مساله حماقت ما خاور میانه ای هاست که در "تقدیس" وهمیات متجلی شده.

-محمد علی بهمنی-

این هم آهنگ امشب.