ذهنیات من

این هم آهنگ امشب!

اخطار:

باز کردن لینک برای افراد باکلاس توصیه نمی‌شود.

یکی از مزخرف‌ترین خصوصیات اخلاقی من اینه که تا رسیدن به شادی‌های بزرگ صبر می‌کنم و سعی می‌کنم که از هیچ شادی کوچکی لذت نبرم تا بتونم عظمت شادی بزرگ رو درک کنم. شادی‌های بزرگ نادرند. بنابراین اگر همین طور ادامه بدم٬ شادی زیادی در زندگی درک نخواهم کرد.

زیرنویس:

راستی اصلن شادی یعنی چی؟

خدا به داد برسه! فقط همین یه قلم از توفیقات مربوط به دولت نهم جا مونده بود که خدا رو شکر انگار دارند برای آباد کردن اون هم یه نقشه‌هایی می‌کشن!

کلمه‌ی "یهودی" رو چند بار با صدای بلند توی مغزم می‌کشم. هیچ احساسی نسبت بهش ندارم. مطمئنم. یک کلمه‌ی کاملن عادی برای من.

ولی نمی‌دونم چرا تمام امروز رو با این فکر گذروندم که: لابد یه دلیل موذیانه یا حداقل غیرعادی برای این همه مهربونیش وجود داره. فکر کن! بیش‌تر. حتمن یه دلیلی باید وجود داشته باشه...

چنين گويد بامداد شاعر:
رقصان می‌گذرم از آستانه‌ی اجبار
شادمانه و شاکر

-شاملو-

واضحه که ما از همون اول تاریخ پیدایش بشر و حتی قبل از دوران نئاندرتال‌ها ملت بافرهنگی بودیم. البته تا زمانی که این عرب‌های بی فرهنگ (و احتمالن سوسمارخور) بهمون حمله کردند. دقیقن به خاطر همین فرهنگ عالی و مترقیه که همه‌ی اسطوره‌های شاهنامه هر زنی که به تورشون خورده رو گرفته‌ند. البته ظاهرن محدودیت تعداد هم در کار نبوده!

یه چیزایی ظاهرن توسط ژن‌ها نسل به نسل به صورت تمام و کمال حفظ و منتقل میشن. خدا خیالش از این غربی‌ها راحت بوده. اون‌ها رو بی‌خیال شده. گفته این‌وری‌ها که بند تونبونشون...(ببخشید!) حداقل به راه راست هدایت بشن!

زیرنویس:

خیلی بی‌تربیت شده‌م!

من نفهمیدم. زوج‌ها قراره تو این طرح دقیقن چی کار بکنن؟!

یه سری از آدم‌ها هستند که ظاهرن همه‌ی مدت عمرشون رو صرف این می‌کنند که ثابت کنند " بقیه" بی‌شعور هستند. احتمالن نتیجه‌ای که بلافاصله بعدش می‌گیرند اینه که خودشون چه قدر آخر شعور و درک و معرفت هستند. البته این "بقیه" ممکنه محدود به اشخاص نشه و تفکرات و ملیت‌ها و خیلی چیزهای دیگه رو هم در بر بگیره. آدم‌های زیادی رو دور و برم دیده‌م که این طور باشند. حتی دوستان خیلی نزدیکم. خودم هم شاید دفعات نه چندان کمی این حس و انگیزه رو داشته‌م.

شاید تنها حس منطقی نسبت به این آدم‌ها ترحم باشه. به خاطر دنیای کوچک و تنگ‌نظرانه‌ای که برای خودشون درست کرده‌اند. تلاش می‌کنم (خیلی!) که خودم رو از دایره‌ی این افراد خارج کنم.

نمی دونم فیلم ده رو دیدید یا نه. فیلم جالبیه. کل فیلم ده تا پلان از زندگی روزانه‌ی یک زن هست. اگر این فیلم رو ندیدید٬ دیدنش رو به شدت توصیه می‌کنم.

این پلان یکی از پلان‌های مورد علاقه‌ی منه. دردناک‌ترین قسمتش جاییه که زن به دختر میگه: اون رفته ولی تو یه تغییر جنسی کردی...انگار برای مبارزه با احساسات مخربی از این دست چاره‌ای جز فرار از جنسیتمون نیست. و دختر در ادامه میگه: ولی من هنوز دلم می‌خواد که اون باشه. 

تو وجود همه‌ی ما دختری با همین غم درونی هست. ولی کاش بعد از این‌که موهامون رو کوتاه کردیم دیگه آرزو نکنیم: ولی من هنوز دلم می‌خواد که اون باشه.

زیرنویس:

این نوشته رو به یکی از دوستان عزیزم تقدیم می‌کنم که شاید این روزها کمی براش نگرانم.