ذهنیات من

من این ایرانی‌هایی که دارن خودشونو برای اوباما جر میدن رو نمی‌تونم درک کنم. برنامه‌هایی که در مقابله با ایران از طرف هر دو نامزد اعلام شده٬ به شدت خصمانه‌ست. و به نظر نمیاد که روی کار اومدن هر کدوم از این دو رقیب تغییر فاحشی رو در رابطه‌ی آمریکا با ایران ایجاد کنه. سیاست آمریکا در برابر ایران کاملن واضحه. از طرف جریان‌هایی حمایت و برنامه‌ریزی میشه که پرقدرت‌تر از شخص رییس جمهور هستند.

و من هم‌چنان دلیل خود جر دادن(!) این افراد رو درک نمی‌کنم.

از وقتی که تو را دوست داشتم٬ خواستم که مثل تو باشم. مثل تو راه بروم. مثل تو فکر کنم. مثل تو حرف بزنم. مثل تو بخندم...

حالا سال‌هاست که از "مثل تو شدن" من می‌گذرد. من تو شده‌ام. حالا دیگر خودم را دوست دارم. مرخصی عشق من!

استاد می‌فرمایند:

بزرگ‌ترین گناه‌ها شاید در لحظه‌ای کوتاه به وقوع بپیوندند. حتی ممکنه که فقط یک حس باشند و به مرحله‌ی عمل نرسند. ولی همین حس کوتاه٬ قلب ما رو چنان مملو از زشتی می‌کنه که به خاطرش باید تا آخر عمر آمرزش خواست.

تمام تلاشم رو کردم تا بهش ثابت کنم که اگه دو تا قطر یه متوازی الاضلاع با هم برابر باشند٬ به ناچار یه مستطیل خواهیم داشت. قبول نمی‌کرد...

دانش‌جوی تاریخ بود. ازم پرسید که اهل کدوم شهر ایران هستم. گفتم تبریز. و بعد پرسیدم: چه طور مگه؟!... ظاهرن تو یه گروهی عضو بود که کارش فعالیت بر علیه جنگ آمریکا با ایرانه. و برای همین اسم شهرهای ایران براش جالب بود. گفت: دیگه داشتند بهتون حمله می‌کردند! گفتم: من نگران نیستم. به نظرم قیمت نفت محافظ ماست!

خواستم بگم که البته گروهی از حضرات اعتقاد دارند که امام زمان داره از ما محافظت می‌کنه. ولی بعد به این فکر افتادم که بهتره چیزی نگم. چون طرف تازه متقاعد شده بود که قطرهای مستطیل با هم برابرند.

زیرنویس:

همه‌ی این مکالمات در حین متر کردن یه زمین برای درست کردن یک گل‌خانه اتفاق افتاد. احتمالن لازم نباشه توضیح بدم که تفریحات سالم اخیرم دقیقن چیه.

این رو امروز از یک گروهی که بنابر اسمش ادعای فعالیت برای صلح خاورمیانه رو داره گرفتم.

تنها احساسی که بعد از دیدنش داشتم بالا آوردن بود. بعد به این فکر کردم که این عقم باارزش‌تر از اینه که روی این زمین ریخته بشه. به ناچار و مثل همیشه ریختم توی خودم...

یه ایمیل مودبانه (به سبک خودشون!) زدم و ازشون خواستم که بعد از این لطفن من رو در جریان فعالیت‌های "صلح‌جویانه"‌شون قرار ندند.

این ترم یه درس دینامیک غیرخطی دارم. یه درس سیستم های پیچیده و یه نیم‌چه درس سمینار در همین احوالات غیر خطی. خلاصه که به قول شاعر٬ این ترم: در عاشقی "پیچیده" ام!

استاد درس سیستم های پیچیده موجود خیلی جالبیه. درس دادنش رو خیلی دوست دارم. یک کتاب در حال چاپ هم داره که طبیعتن درس رو از روی فایلی که بهمون داده می خونیم. خوندنش رو به شدت برای علاقه مندان توصیه می کنم (البته بعد از چاپ!) جمله ی خاصی هم داره که هر جلسه حداقل یک بار تکرار می‌کنه و اون هم اینه که: مغز انسان از نظر تکاملی برای ریاضیات طراحی نشده!

راستش من دارم کم کم به این نتیجه می‌رسم که تنها چیزی که مغز انسان خیلی خوب براش طراحی شده٬ تولید مثله! البته هر از چند گاهی یه جهش ژنی پیش میاد و یه مغز معیوب تولید میشه که مدتی هیجان دنیا رو زیاد می کنه و ملت رو هم برای مدتی معطل خودش می کنه. و از اون جایی که نمی تونه نقش خودش رو درست ایفا کنه٬ از بین میره و البته بقیه هم‌چنان به کار تکاملی خودشون مشغول میشن!

اصولن پای من زیاد پیچ می خوره. نمی دونم مشکل دقیقن از پاهامه یا حواسم. امروز دقت کرد‌م که دارم به جای "آخ" می‌گم "اوووپس".

این هم وبلاگ جدید سمیه!